Cliëntverhaal

“Peter en Karin zijn veelplegers. Hij wil zijn problemen aanpakken, zij is niet gemotiveerd”

De politie in Hengelo krijgt al jaren klachten van bewoners over de 34-jarige Peter en zijn 21-jarige vriendin Karin. Peter is gewelddadig, heeft al meerdere malen vastgezeten voor huiselijk geweld en veroorzaakt overlast in de buurt. De wijkagent trekt er keer op keer op uit om de boel te sussen of anders in te grijpen. Ook Karin heeft in de afgelopen jaren regelmatig vastgezeten. Peter en Karin zijn bekend bij het regionaal Veelplegersoverleg en voor beiden dreigt een jaar gedwongen plaatsing in een inrichting. Dat is een maatregel die de rechter kan opleggen aan stelselmatige overtreders om het uitzichtloze patroon van vastzitten, vrijkomen en terugvallen te doorbreken.

Als Peter begin 2011 opnieuw moet voorkomen voor huiselijk geweld, meldt de politie zowel Peter als Karin aan bij het lokaal initiatief Nazorg ex-gedetineerden in Hengelo. Doel van dit lokaal initiatief is om mensen die vrijkomen na een gevangenisstraf via gezamenlijke beoordeling te helpen bij het regelen van wat zij nodig hebben, zoals een identiteitsbewijs, huisvesting, werk en inkomen, schuldhulpverlening en psychische en verslavingszorg. Zo hebben ex-gedetineerden meer kans om hun leven weer goed op de rails te krijgen en niet opnieuw de fout in te gaan. Partners voor het gezamenlijk beoordelen in Hengelo zijn het CIZ, het UWV, de Dienst Justitiële Inrichtingen en de afdelingen Wmo, en Handhaving en Bijzondere Regelingen van de emeente. Per cliënt worden zo nodig ook andere relevante organisaties betrokken.

Verslaafd en in de war
Mustafa Özer, medewerker van het team Nazorg ex-gedetineerden, verzamelt informatie over de situatie van Peter en Karin bij de woningbouwvereniging, de reclassering, bureau Jeugdzorg, het Leger des Heils, een instelling voor verslavingszorg en verschillende afdelingen van de gemeente. Vervolgens worden vertegenwoordigers van deze organisaties èn Peter en Karin uitgenodigd voor een multidisciplinair overleg. Daarin ontstaat het volgende beeld. Peter en Karin wonen samen en hebben een moeizame relatie; ze kunnen niet met en niet zonder elkaar. Peter gebruikt drugs, heeft zijn agressie niet onder controle en Karin kampt al jaren met verslaving aan alcohol en drugs en is bovendien in de war. Ze heeft een dochtertje van vier dat onder toezicht staat van Jeugdzorg en bij de ouders van haar ex woont.

Woning
De ervaring leert dat Karin nauwelijks hulp accepteert. Beiden hebben een uitkering, geen dagbesteding en een verleden van schulden en huurachterstanden. De woningbouwvereniging heeft Peter en Karin een paar maanden geleden een woning toegewezen onder de voorwaarde dat ze bij overlast of huurachterstand direct uit hun huis worden gezet. Karin heeft rond die tijd bij de gemeente zonder succes twee keer bijzondere bijstand aangevraagd voor verhuizing en inrichting. De eerste keer was nog geen woning toegezegd en de tweede keer kwamen zij en Peter niet op afspraken opdagen.

Woonbegeleiding
In het multidisciplinair overleg wordt afgesproken dat medewerkers van het Leger des Heils en de Reclassering met Peter en Karin in gesprek gaan over hun relatie. Ook wordt voor hen woonbegeleiding aangevraagd. De medewerker van het Leger des Heils wordt casuscoördinator en contactpersoon voor Peter en Karin. Hij probeert één keer per maand samen met Karin op bezoek te gaan bij haar dochtertje. De gemeente biedt schuldhulpverlening en de wijkagent blijft regelmatig poolshoogte nemen. “Voor Karin konden we met gezamenlijke beoordeling op vrijwillige basis verder niet veel doen, omdat ze afspraken niet nakwam, zelfs niet van verplichte trajecten. Ze gaf wel aan te willen afkicken, maar daarvoor zou ze eerst psychische hulp moeten accepteren”, licht Mustafa toe. “We spraken af dat elke organisatie zijn eigen traject zou blijven volgen en de anderen op de hoogte zou houden van de ontwikkelingen via het maandelijks instellingenoverleg.”

Losgekoppeld
Peter krijgt van de rechter een taakstraf opgelegd van negentig uur. Vervolgens is het een tijdje redelijk rustig rond Peter en Karin, maar na drie maanden laaien de spanningen tussen hen weer op. Mustafa: “Peter wilde niet meer met justitie en politie in aanraking komen en deed daar ook echt zijn best voor. Hij wilde graag hulp voor zijn agressieprobleem en had een intakegesprek bij het meldpunt Huiselijk Geweld. Ook Karin is daar aangemeld, maar haar motivatie was onduidelijk. Peter had behoefte aan rust en zag in dat het erg moeilijk zou worden om zijn agressie de baas te worden zolang hij met Karin onder één dak woonde, terwijl zij niet gemotiveerd was om haar problemen aan te pakken. In overleg met Peter zijn de hulpverleningstrajecten voor Peter en Karin toen losgekoppeld. De woningbouwvereniging zou voor Peter op zoek gaan naar een zelfstandige en geschikte woning. De gemeente was bereid bijzondere bijstand voor de verhuizing beschikbaar te stellen. Dat alles onder de strikte voorwaarde dat er niet opnieuw huurachterstand en overlast zou ontstaan.”

Veel rustiger
In de acht maanden na de gezamenlijke beoordeling zijn zowel Peter als Karin niet meer met justitie in aanraking geweest en heeft vooral Peter vorderingen gemaakt. Rondom hun woonadres is het veel rustiger geworden. Peter staat nog op de wachtlijst voor een eigen woning.

Bron:

Nieuwsbrief Gezamenlijke Beoordeling nr 9, december 2011 (PDF, 767 kB)